Krótkie podsumowanie
fazer + bezokolicznik = sprawić, wywołać: Ele me fez chorar. (Doprowadził mnie do płaczu.) To Twoje sprawić, że, tylko krótsze.
mandar + bezokolicznik = kazać albo zlecić komuś nienazwanemu: Mandei consertar o carro. (Oddałem samochód do naprawy.)
deixar + bezokolicznik = pozwolić, dać: Meus pais não me deixam sair. (Rodzice nie pozwalają mi wychodzić.)
ver / ouvir / sentir + bezokolicznik = całe zdarzenie; + gerúndio = zdarzenie w trakcie: Vi ela sair (widziałem, jak wyszła) wobec Vi ela saindo (widziałem, jak wychodziła) — pomocna analogia do Twojej pary aspektowej, choć aspekt zależy też od kontekstu, a polski często używa zdania z jak.
W mowie dopełnienie wychodzi jako zaimek w mianowniku — Vi ela sair, Mandei ele sair — a norma pisana stawia klitykę: Vi-a sair, Mandei-o sair.
Wariant zdaniowy to pełne zdanie podrzędne z trybem łączącym: Fiz com que ele entendesse. (Sprawiłem, że zrozumiał.) Po fazer com que tryb łączący jest obowiązkowy.
Deixa eu ver (daj mi zobaczyć) i Deixa eu falar (daj mi powiedzieć) to zrosty potoczne; norma napisałaby Deixe-me ver, i tej formy też używa się w rozmowie, zależnie od rejestru.