Krótkie podsumowanie
Częste wzorce: -inho często zastępuje nieakcentowane -o/-a/-e (casa → casinha); -zinho często występuje po akcentowanych samogłoskach lub innych zakończeniach (café → cafezinho). Istnieją warianty.
W tych formach zachowaj końcowe -s lub -z: lápis → lapisinho, nigdy ✗ lapizinho
Końcówka pomaga w wyborze formy; nie jest to reguła wyłącznie brzmieniowa i bez wyjątków
Rodzaj się nie zmienia: a casinha, o livrinho, um probleminha
Pisownia ratuje brzmienie: pouco → pouquinho, amigo → amiguinho
Znaki akcentu znikają (café → cafezinho); tylda zostaje (irmã → irmãzinha)
Tradycyjna liczba mnoga z -zinho: najpierw podstawa — pão → pães → pãezinhos; poprawne jest też florzinhas obok florezinhas
Może wyrażać mały rozmiar, czułość, złagodzenie lub ironię