Krótkie podsumowanie
Jedna decyzja: -inho po nieakcentowanym -o/-a/-e (casa → casinha), -zinho w pozostałych wypadkach (café → cafezinho)
Wyrazy na -s lub -z biorą samo -inho: lápis → lapisinho, nigdy ✗ lapizinho
Wybór nie niesie żadnego uczucia — jest czysto brzmieniowy, inaczej niż w polskim
Rodzaj się nie zmienia: a casinha, o livrinho, um probleminha
Pisownia ratuje brzmienie: pouco → pouquinho, amigo → amiguinho
Znaki akcentu znikają (café → cafezinho); tylda zostaje (irmã → irmãzinha)
Liczba mnoga przy -zinho: najpierw podstawa — pão → pães → pãezinhos
Wielkość to najrzadsze znaczenie; zwykle chodzi o czułość, złagodzenie albo ironię