Krótkie podsumowanie
Ter que / ter de + bezokolicznik wyrażają obowiązek: Tenho que sair agora. (Muszę już wyjść.) Ter que jest częste w rozmowie; ter de występuje także w mowie i piśmie.
Dever + bezokolicznik może wyrażać obowiązek lub radę: Você deve falar com o médico. (Powinieneś porozmawiać z lekarzem, jeśli kontekst dotyczy rady.)
Dever wyraża też prawdopodobieństwo: Ele deve estar em casa. (Pewnie jest w domu.) O odczytaniu decyduje kontekst; dever de też jest poświadczone w tym znaczeniu.
conseguir + bezokolicznik = dać radę, udać się: Consegui terminar o trabalho. (Udało mi się skończyć robotę.)
Não posso może wyrażać brak pozwolenia, możliwości lub zdolności. Não consigo podkreśla „nie daję rady”; znaczenia mogą się nakładać.
W czasie teraźniejszym trybu oznajmującego conseguir zmienia temat w eu: eu consigo, você consegue — jak seguir → sigo.
Precisar de + rzeczownik jest typowe; przy bezokoliczniku poprawne jest precisar (de) z de lub bez: Preciso de ajuda. (Potrzebuję pomocy.) / Preciso estudar. (Muszę się uczyć.)